Dag 4 – 24 juli 2016

Vandaag werd de expeditietocht verdergezet, uiteindelijk was er niemand meer in het basiskamp…..lees hieronder de verslagjes.

De toppers hebben zich bekeerd

Hadden de toppers even genoeg van de gevaren van de jungle? Hadden ze dringend behoefte aan rust? Geen mens die het ons kan vertellen. Het is echter een feit dat ze in de late namiddag van 23/07 per fiets richting Averbode vertrokken, om een half uurtje later aan de bekende abdij te arriveren. Een plaatselijke monnik zag dat de nood aan rust hoog was bij deze stervelingen en bood hen vriendelijk een aantal kamers aan. “Jullie kunnen hier in alle rust bidden”, suggereerde hij. De toppers maakten dankbaar gebruik van het aanbod, en palmden in mum van tijd hun nieuwe verblijfplaats in. Van bidden was niet meteen sprake. Zo groot was de behoefte aan rust nu ook weer niet. De vertrekken waren weliswaar sober, maar er waren bedden aanwezig. Bedden?! “Maar dan kunnen we hier ook overnachten!”, moeten de toppers gedacht hebben. En aldus geschiedde, onder het waakzame oog van de kindvriendelijke broeders.

Na een relatief rustige nacht – althans toch voor Siebren en Helder, die beiden in een diepe slaap verzonken waren en hierdoor gelukkig zelf gespaard bleven van hun ondraaglijk onaardse gesnurk – kreeg het gezelschap de volgende ochtend een christelijk ontbijt voorgeschoteld. Er was nadien nog even tijd om zich op te frissen, waarna de groep zijn tocht in gezapig tempo verderzette naar het einddoel:  zwembad “De Halve Maan”. Nog steeds hun Christelijke herbronning in de abdij indachtig besloot de groep zich te laten dopen in het quasi Heilige Chloorrijke zwemwater. Dit was meteen ook het sein om de bezinningstocht af te sluiten en zich per fiets terug naar de woeste jungle te begeven, waar het avondeten hun alweer stond op te wachten.

Het was een geslaagde uitstap, al had Siebren een kritische opmerking voor zijn leden. “Onverantwoord”, zo sprak hij, “dat jullie vannacht zo weinig geslapen hebben. Neem eens een voorbeeld aan Helder. Die was tenminste uitgerust. Hij is dan ook op tijd gaan slapen!”. De ogen van de berispte leden keken Siebren verbijsterd met priemende blikken aan. Samuel’s torso leek rood te worden van woede, al was dat misschien om een andere reden.

Geen Pokemon Go, maar BinGo: de tippers on the Go !

Dacht U dat Bingo een spel voor oude mensen was? Gaat U er van uit dat de jeugd van tegenwoordig enkel nog maar Pokemon Go speelt? Dan mag U uw mening hieromtrent stilaan bijstellen. als u dit leest. Immers, onze tippers hebben al dat digitale geweld (met bijhorende hype) helemaal niet nodig. Ze zijn al lang tevreden met een simpel Bingo-spel. Willen ze bingo spelen, maar staat er die dag een trektocht op het programma? geen probleem. Dan spelen ze dat spel wel tijdens die trektocht. Neem daar maar eens een voorbeeld aan, you Pokemon Go addicts!

Als bestemming voor de trektocht van hun tippers hadden Ilse en Pieter voor het zwembad “De Halve Maan” te Diest gekozen. Om de eentonigheid van het wandelen te doorbreken, werd tijdens het wandelen het spelletje bingo gespeeld. Die strategie werkte blijkbaar, want – ondanks het feit dat tippers snel last hebben van klachten en kwaaltjes vanwege hun fragiele gezondheid – verliep de tocht voorspoedig, zonder noemenswaardige lichamelijke klachten. Het duurde dan ook niet heel erg lang voordat de groep aan het zwembad arriveerde.Het gezelschap vervoegde zich met de rest van de aanwezige chiro-leden en ploeterde en plonste dat het een lieve lust was.

Ilse en Pieter waren alvast erg tevreden met het verloop van deze activiteit, vooral omdat de groep zonder kleerscheuren de bestemming had bereikt. De terugtocht zou op quasi dezelfde manier verlopen, dachten ze toen nog. Helaas was dit buiten hun tippers gerekend.

Immers. het is algemeen bekend dat tippers doorgaans last hebben van een fragiele gezondheid, veroorzaakt door kleine fysieke kwaaltjes, zoals een gescheurde nagel (al dan niet gelakt), stramme beenspieren, zweet en blaren. Ze zoeken dan ook voortdurend – haast instinctief – naar manieren om fysieke klachten tot een minimum te herleiden. Op het moment dat de terugtocht werd aangevat, bleken allerhande klachten plots de kop op te steken. “Waarom niet een heel klein beetje valsspelen en een deel van het traject per bus afleggen?”, moeten ze gedacht hebben, want even later werden de tippers waargenomen ter hoogte van een bushokje. Akkoord, ze moesten nog even moeten wachten op de bus, maar zelfs dan zouden ze nog eerder dan voorzien op de kampplaats arriveren, en dat alles zonder fysieke ontberingen!

Het mag gezegd worden dat deze tippers ondernemend zijn, al durven ze in hun jeugdig enthousiasme nogal eens een detail over het hoofd te zien. Eén van die details is het feit dat bushokjes altijd per 2 staan, telkens tegenover elkaar. Ga je bij het verkeerde hokje staan, dan rij je van jouw bestemming WEG in plaats van er naar toe.

Het maakte voor de tippers op dat moment ook allemaal even niet meer uit: daar kwam net een bus aan, en dat betekende voor de doodvermoeide tippers dat ze konden gaan zitten en – voorlopig althans – even niet meer moesten wandelen.

“Euhm… richting Geel”. “Is dat niet verder weg van de kampplaats?”, vroeg iemand. Op dat moment – de bus was ondertussen al een heel eind verder – begon het te dagen. Ze hadden blijkbaar de verkeerde bus genomen. Er zat dus niet veel meer op dan bij de eerstvolgende halte af te stappen, en een nieuwe tocht van 3 kilometer aan te vatten… te voet.  Uiteindelijk is de bende rond 19u weer aangekomen op de kampplaats. Go tippers, GO!

Expeditie youngsters

De jongste groepen : SM-SJ en Rakwi zijn samen op trektocht vertrokken. Met het zangboekje in de hand trokken zij door Tessenderlo en omstreken (bewijsmateriaal te vinden op de facebook pagina van de chiro). In het begin verliep de ongeveer 10 km lange tocht nog zeer vlot. Bernard Geuns – die eigenlijk een wandelende TomTom is (een geoefend oor merkt ook op dat hij als een TomTom praat) – zorgde er met de rest van de leiding voor dat de leden geen onnodige omwegen maakten. Voorbij rijdende fietsers begroetten de kinderen die vrolijk aan het zingen waren.

Na een kilometer of 3 begonnen de eerste loodjes stilaan door te wegen en moest er toch al wat meer gepauzeerd worden om een appel en/of koek te eten. Eindelijk aangekomen aan het zwemparadijs de Halve maan te Diest was het even zoeken naar de ingang. Dit mocht uiteraard geen probleem zijn met al die aanwezige expeditieleden.

In het grote openluchtzwembad waren ook de Tito’s aanwezig en maakte iedereen samen – ongeacht groep of leetijd – plezier in wat volgens Caro ”het vetste zwembad ooit” is. De glijbaan, de springplanken, alles werd bestudeerd en uitgeprobeerd.

Moe van het zwemmen volgde dan nog de tocht terug naar de kampplaats, echter niet zonder eerst nog een ijsje te eten. Zo werden de kwiks getrakteerd door Bernard wegens alweer een jaartje ouder. De rakkers kregen dan weer een ijsje omdat  Freek zo goed meegedaan had – ondanks de 3 hechtingen in zijn been. De speelclub tenslotte kregen een ijsje… zomaar, omdat ze speelclub zijn !

En dan is het wandelen, slenteren en stilvallen, pauzeren en aansporen om nog wat verder te wandelen. Zingen lukt nu niet meer, de krachten worden gespaard om nog maar wat te wandelen. Voor sommigen was dit – gezien de jeugdige beentjes – de “hel”….. Gelukkig waren  kwiks moedig genoeg om plots als een echte G.I. Jane niet alleen hun eigen rugzak maar ook nog eens de rugzak van enkele vermoeide speelclub meisjes te dragen. Nochtans had de leiding hier niet eens om gevraagd!

Om 17u30 arriveerden ze op de kampplaats. De kookouders hadden gezorgd voor een mini erehaag en een finish. Dit gaf de leden en leiding extra moed om de laatste meters toch nog af te leggen en niet op te geven. Even later zat iedereen in de eetzaal de buikjes te vullen met het lekkers dat die kookouders alweer bereid hadden. Het was een plezier voor Jungle Jane en Bamboe Bob om te zien dat de groep zo hecht is. Hun missie begint vorm te krijgen…..op naar het volgende avontuur !